Չուշանալ ապրելուց, զգալուց, հավատալուց ու սիրելուց: Ոչ թե շտապել, այլ չուշանալ է պետք:

Տիգրան Հայրապետյան օրերի ստուգատեսի եզրափակումը տեղի ունեցավ Միջին դպրոցի ընթերցասրահում, որտեղ հավաքվել էին իրար հարազատ մարդիկ: Հանդիպումը առավել ջերմ էր այն պատճառով, որ ներկա էր Տիգրան Հայրապետյանի մայրը՝ տիկին Ֆրիդան: Նա հուզված ու զգացված էր այն փոփոխություններից, որ տեղի էին ունեցել վերջին այցելությունից ի վեր: Նա շրջեց ընթերցասրահում ու կանգ առավ դարակներից մեկի առջև: Մինչև հանդիպման սկիզբը ընթերցողի իր յուրահատուկ հոտառությամբ ընտրեց մի քանի գիրք տանն ընթերցելու համար: Առաջինը խոսեց Վահրամ Թոքմաջյանը ու հակիրճ ներկայացրեց վերջին չորս օրերի նախագծերը: Այնուհետև ծափահարությունների ներքո, նախագծի առավել աչքի ընկած մասնակիցները պատմեցին իրենց և իրենց աշխատանքների մասին: Երբ խոսքը փոխանցեցին տիկին Մարիին, նա ակնհայտ հուզմունքով պատմեց գրադարանի անցած ուղու մասին: «Տիգրան Հայրապետյան» գրադարանն ու Տիգրան Հայրապետյան մարդը այնքան են նույնացվել, որ, թվում է, նրա ուղին շարունակվում է գրադարանի հետ համընթաց: Չէր կարելի չխոսել նաև այն մարդկանց մասին, ովքեր կանգնած են եղել գրադարանի ստեղծման մատույցներում: Այն, ինչ մենք տեսնում ենք   անդուլ աշխատանքի և անբասիր նվիրումի արդյունք է: Ինչպես նշեց տիար Բլեյանը. «Գրադարանը բացառիկ է նրանով, որ ստեղծվել է ուսուցիչների և սովորողների միահամուռ ջանքերով: Բոլորդ էլ գրադարան եք ձեր բլոգներով ու հոդվածներով: գրադարանը կրթահամալիրի կենտրոնն է ու նրա յուրաքանչյուր քայլը ուղղորդվում ու աջակցություն է ստանում գրադարանից»: Եվ այդ ամենը անընդհատ առաջ գնալու, զարգացման հետևանք է: «Ոչինչ հենց այնպես չի տրվում, ամեն ինչի համար պայքարել է պետք, նախ և առաջ կանգ չառնել ու չընկրկել դժվարությունների առաջ», _ ասպես սկսեց   իր խոսքը «գրադարանի աղջիկը»՝ Զառան: Այս կոչումը նա առաջինն է ստացել, ու վերածել է այն կոչի՝ եթե աշխատանքը վախեցնում է, ապա դու չես կարող լինել «գրադանի աղջիկ»: Այս անգամ այդ կոչմանն արժանացավ Աննա Գսպոյանը: Նա խոսեց իր մասին չմոռանալով երախտիքի խոսքեր ասել իր ավագ գործընկերներին, որոնք այս էլ որերորդ սերունդն են առաջնորդում դեպի ուսումն ու իմաստությունը:

Ինչպես միշտ տիար Գևորգը՝ սթափ գնահատելով իրավիճակը, մի գործնական առաջարկ արեց՝ ողջ տարին ուսումնասիրել, կարդալ Տիգրան Հայրապետյանին, նրա կյանքն ու գործունեությունը: «Ամեն անգամ, երբ  կարդում եմ նրա գործերը զգում եմ, թե ինչքան գիտելիք ունի նա, ինչքան է ընթերցել և անձնուրաց նվիրվել իր գործին, ես զարմանում ու հիանում եմ նրանով ու համոզվում, որ գրադարանը այլ անուն չէր կարող ունենալ», _ հավելեց տիար Բլեյանը:
Չուշանալ ապրելուց, զգալուց, հավատալուց ու սիրելուց: Ոչ թե շտապել, այլ չուշանալ է պետք:

Լիանա Տեր-Պողոսյան

Աղբյուրը՝ 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.