Հետադարձ հայացք

Որպես նախաբան պիտի ասեմ, որ․․․․

Ըստ անալիտիկ հոգեբանության հիմնադիր Գ․ Յունգի տեսության մարդու անձնային աճի ուղին սպիրալաձև է, և մարդն անընդհատ վերադառնում է նույն կենսական հարցադրումներին, բայց յուրաքանչյուր պտույտի ժամանակ նա հայտնվում է ավելի բարձր մակարդակի վրա։ Եթե սա տեղափոխենք ու պրոեկտենք հանրության վրա, պիտի համարձակվեմ նկատել, որ մինչև վերջին՝ 100-150 տարին սկիզբ առած գործընթացները, մարդկությունը (գոնե Արևելքում) հենց այսպես էլ անցել է իր ճանապարհը (մեզ համար միջնադարը բոլորովին էլ խավար չէր)։ Մարդն, ու հետևաբար, հասարակությունը իր ընթացքն ապահովելու համար անընդհատ իրեն համակարգի (ընտանեկան, պետական) մեջ տեղավորելու, իր առջև ապրելու նպատակ դնելու պահանջ ունի։  Բայց ամեն պտույտի ժամանակ մարդը հինը  ժխտելու, քանդելու ու նորը կառուցելու անհրաժեշտություն է զգում, որը բնական ու անհրաժեշտ գործընթաց է։ Շարունակել կարդալ “Հետադարձ հայացք”