Գրագիտության փոխվող դեմքը Ինչպե՞ս է պետք կարդալ սովորեցնել թվային դարաշրջանում

Հեղինակ՝ Լիանա Հայթին «Education Week» շաբաթաթերթ, 8 նոյեմբերի, 2016

Թարգմանությունը կատարված է որոշ կրճատումներով:

Քննարկման ենթակա չէ այն, որ ընթերցելու բնույթը փոխվել է վերջին տասնամյակում՝ էլեկտրոնային շարժական սարքերի, էլեկտրոնային մուլտիմեդիա կայքերի, թվայնացված գրքերի, ինտերակտիվ գծապատկերների և սոցցանցերի զարգացումներով: Բայց արդյո՞ք տարրական դպրոցներում էլ է փոխվել կարդալ սովորեցնելու ձևը: Ի՞նչ պետք է ուսուցիչներն անեն, որպեսզի սովորողներին նախապատրաստեն ժամանակակից իրական ընթերցանությանը: Շարունակել կարդալ “Գրագիտության փոխվող դեմքը Ինչպե՞ս է պետք կարդալ սովորեցնել թվային դարաշրջանում”

Advertisements

8 տեխնոլոգիաներ, որոնք պետք է լինեն գրադարաններում

Գրադարանները անցել են մեդիայի ճանապարհը: Դրանք պետք է հագեցած լինեն թվային առաջատար տեխնոլոգիաներով:

Եվ այսպես. 8 տեխնոլոգիաներ, որոնք պետք է լինեն գրադարաններում

  1. Գրադարանային քարտը՝ որպես գիդ

Այս հետաքրքիր հասկացությունը Չինական «Toout» դիզայն-կազմակերպությանն է: Սա փոքրիկ սարք է, որը ծառայում է որպես գրադարանային քարտ: Բացի այդ, այն ունի այնպիսի հնարավորություններ, որոնք դարձնում են գրադարանային ծառայությունը ավելի դյուրին:

Ամենաառաջինն այն է, որ սարքը կարող է որպես ուղեկից ծառայել` ընթերցողին իր նախընտրած գրքի տեղը ցույց տալով:
Սարքը նաև հիշեցման քարտ է, որը ընթերցողին նախազգուշացնում է պարտքերի մասին:

Կարծում եմ սա հիանալի գաղափար է այն գրադարնների համար, որոնք ուզում են զարգանալ:

Թարգմանեց` Նելլի Գսպոյանըtechnologies-for-the-library-of-the-future

Շարունակելի…

Աղբյուր`http://ebookfriendly.com/library-future-technologies/

ԷԼԵԿՏՐՈՆԱՅԻՆ ԳՐՔԻ ՍՏԵՂԾՄԱՆ ՍԿԶԲՈՒՆՔՆԵՐԸ: Դիպլոմային աշխատանք

P1240616 ԴԻՊԼՈՄԱՅԻՆ ՆԱԽԱԳԻԾ ԵՐԵՎԱՆԻ «ՄԽԻԹԱՐ ՍԵԲԱՍՏԱՑԻ» ԿՐԹԱՀԱՄԱԼԻՐԻ ՔՈԼԵՋ ՀԵՂԻՆԱԿ՝Մարգարիտ Գյուլբեկի Հարությունյան ՎԵՐՆԱԳԻՐ՝ ԷԼԵԿՏՐՈՆԱՅԻՆ ԳՐՔԻ ՍՏԵՂԾՄԱՆ ՍԿԶԲՈՒՆՔՆԵՐԸ Մասնագիտությունը՝ ԳՐԱԴԱՐԱՆԱՅԻՆ ԳՈՐԾ ՂԵԿԱՎԱՐ՝Հովհաննես Սերգեյի Կիզոգյան ՊԱՇՏՈՆԸ՝ Հայաստանի Ամերիկյան համալսարանի Հայ Մատենագրության Թվանշանային գրադարանի տեխնիկական տնօրեն ԵՐԵՎԱՆ 2015 Շարունակել կարդալ “ԷԼԵԿՏՐՈՆԱՅԻՆ ԳՐՔԻ ՍՏԵՂԾՄԱՆ ՍԿԶԲՈՒՆՔՆԵՐԸ: Դիպլոմային աշխատանք”

Մերաբ Մամարդաշվիլի «Գրաքննադատությունը որպես ընթերցանության գործընթաց»

Մերաբ Մամարդաշվիլի

Ես ուզում եմ կիսվել գրաքննադատություն կոչվածի վերաբերյալ անձնական տպավորություններով (նկատի ունենալով, իհարկե, փիլիսոփայի տպավորությունները): Վերջ ի վերջո և՛ փիլիսոփայությունը, և՛ ցանկացած այլ արվեստի տեքստ հանգում է կենսական հարցերին` սեր, մահ, գոյության իմաստ ու արժանապատվություն, այն ամենին, ինչը մենք իրապես զգում ենք կյանքում ու սպասում դրանից և, ակնհայտ է, մենք ընթերցում ենք  այն, ինչը մոտ է մեր հոգեկան փորձին: Այն, ինչը մեր հոգու մեջ չի ընկղմվում, մեզ համար գրականություն չէ: Գրականության ինչ որ հատվածներ մեզ համար փակված են ուղղակի այն պատճառով, որ նրանք, երևի, չեն համընկնում մեր կյանքի ուղու և ամենագլխավոր գործընթացի՝ սեփական անձի բացահայտման հետ այն բանում, ինչի մասին հուշում է ընթերցանությունից ստացած տպավորությունը: Եվ դրան, երևի, գրաքննադատը չպիտի դիպչի: Շարունակել կարդալ “Մերաբ Մամարդաշվիլի «Գրաքննադատությունը որպես ընթերցանության գործընթաց»”

Ընթերցանության խրախուսման մեթոդները կրտսեր դպրոցում

Ինչո՞ւ է գրքեր կարդալը լավ, ինչո՞ւ պետք է սովորողին հորդորել կարդալ:

Ինչպե՞ս  ընթերցանությունը կրտսեր դպրոցականի համար դարձնել հետաքրքիր:

Ելնելով այն կարճ ուսումնական փորձառությունից, որ բախտ եմ ունեցել անցնել կրտսեր դպրոցականների շրջանում` պետք է ասեմ, որ ցանկացած ուսումնական գործունեություն, որտեղ  բացակայում է խաղը,  սովորողի համար դառնում է անհետաքրքիր, ժամանակի աննպատակ վատնում:
Նախ սկսենք նրանից, որ մարդը միշտ է խաղում, իր ողջ կյանքի ընթացքում, թեպետ կարծում է, թե հասուն տարիքում էլ չի խաղում, գործում է հավասարակշռված, բայց, ի վերջո, խաղը երբեք չի դադարում, ուղղակի փոխվում է մեկ այլ տեսակի:
Փնտրում ես՝ ի՞նչ կապ կա խաղի և ընթերցանության միջև. կապ կա, այն էլ  շատ ուղիղ: Եկեք երկու հարց քննարկենք.
Ո՞ր գրքերն ենք մենք հիշում տարիներ անց: Հիշում ենք այն գրքերը,  որոնց մեջ մենք մեր տեսակն ենք գտել կամ երազանքները, վախերն ենք հաղթահարել, եթե գիրքը իր բովանդակությամբ չի համապատասխանում ո՛չ մեր ներկային, ո՛չ հեռավոր ապագայի երազանքներին, ձգտումներին  և ո՛չ էլ մեր վախերին, չի տպավորվում մեր մեջ: Կարդում ես գիրքը ու մտնում ես կերպարի մեջ՝ ապրում նրա հույզերով, ուրախանում հաջողություններով: Թվում է ՝ հանգիստ ֆիզիկական վիճակում ենք, կարդում ենք նստած կամ պառկած, բայց միտքը թևածում է՝ ստիպելով կտրվել իրականությունից:
Խաղն ազատ հոգեվիճակ է: Երբ ուսումնական գործընթացի ժամանակ սովորողին ասում ես՝ դե եկեք հիմա խաղանք:  Ի՞նչ է անում նա, մի՞թե չի թռչկոտում, ուրախանում, կարծես իրեն ազատեցին  ծանր աշխատանքից, ուրեմն,  եթե գործ ունենք երեխայի հետ, պետք է  սկսել հենց նրա ազատությունից՝ խաղից:
Ընթերցավարի իմ աշխատանքն ստիպեց ինձ ավելի լուրջ վերաբերվել գրքերի ընտրությանն ու մատուցման ձևերին: Սկսեցի ուսումնասիրել իմ փոքրիկ սովորողների ցանկությունները, խոսում էի նրանց հետ իրենց երազանքներից, նկարում էինք, երևակայում, ինքներս էինք պատմություններ հորինում, հետո  պատմում էի նրանց, որ մեզ նման էլ կան մարդիկ, ովքեր ուրիշ երկրներում ուրիշ ժամանակներում են ապրել ու մեզ պես պատմություններ են գրել, և նրանք ոգևորված ուզում էին կարդալ այդ պամությունները: Ինչպես ցանկացած գործունեություն, այնպես էլ ընթերցանությունը, պետք է խթան դառնա կրտսեր դպրոցականի հոգեբանական աճի զարգացման գործում:
Ընթերցանության ժամանակ քննարկումներ էինք կազմակերպում. առանձնացնում կերպարները, երեխաները հիմնավորում էին, որ սիրում են այս կամ այն կերպարը, որովհետև նման է իր բարի հորաքրոջը, կամ իրենց բակի հոգատար տատիկին: Երեխան կարդում է ու մտքով հերոսներին մոտեցնում իր աշխարհին, նրան դուր է գալիս մտնել ուրիշի աշխարհը՝գտնել այնտեղ ծանոթ ու անծանոթ կերպարներ:
Որոնելը սովորողի մեծագույն կարողություններից է, որ օգնում է նրան զարգացնել իր մտավոր կարողությունները, երևակայել, բացահայտել:

4-րդ դասարանի սովորղների և դասվար Տաթև Մելքոնյանի հետ կազմեցինք թումանյանական օրերի ամփոփման նախագիծը, մշակեցի խաղերի փաթեթ, որով ամփոփեցինք յուրացրած գիտելիքները, նախագծի շրջանակներում համատեղ ուժերով բեմադրեցինք ստվերային թատրոն՝ հեքիաթների շիլափլավ, սյուժեն երևակայեցինք. ստեղծագործական աշխատանքի շուրջ ներգրավված էր ամբողջ դասարանը: Արդյունքում ունեցանք հրաշալի բեմադրություն, ոգևորված խաղ-վիկտորինայի հարցերից՝սովորողներն ամփոփեցին իրենց ձեռքբերած գիտելիքները:
Նույն կերպ և ամփոփեցինք աղայանական օրերը: Դասվար Սեդա Խաչատրյանի գլխավորությամբ  կազմեցինք աղայանական օրերի ամփոփման նախագիծը, մշակեցի խաղերի փաթեթ, սովորողները մեկ օրում դասվարի ղեկավարությամբ բեմադրեցին «Մանուկ խանը» ՝ ձեռքի տակ եղած իրերն իրենց հարմարեցնելով: Սա վկայությունն էր այն բանի, որ ուսումնական գործունեությունը պետք է և նպատակային է, երբ ուղղված է լինում սովորողի պահանջներին և հարմարեցվում է նրա առանձնահատկություններին՝ ստեղծական միտք, ակտիվ մասնակցությունև իրագործելու կարողություն:
Այս անգամ էլ ընթերցասրահը լի էր ակտիվ, կենսուրախ, ինքնավստահ ընթերցողներով, ովքեր խելացի պատասխաններով չէին զիջում մեկը մյուսին:
Հաճախ էի ընթերցասրահում  տեսնում «Ռենջերներով» ոգևորված  սովորողների, հենց այդտեղ էլ միտք ծնվեց ստեղծել մանկական այնպիսի կերպարներ, որոնք իրենց տեսքով կգրավեն սովորողին, կդառնան այլընտրանք, նրանց կհամախմբեն նպատակի շուրջ: Արդյունքում ծնվեց «Հեքիաթականչ» նախագիծը:  Այսօր ընթերցողը «Հեքիաթականչ» հաղորդման շնորհիվ ձեռք բերեց  երկու նոր ընկեր՝ Զանգակն ու Բամբակը, ովքեր պատմում են հեքիաթներ և շարունակությունը թողնում, որ սովորողը ստեղծագործի՝ գրելով պատմությունը կարծիքներ բաժնում:
Այսօր չեմ կարող ասել, որ «Ռենջերները» զիջել են իրենց տեղը , բայց հուսամ, որ մի օր դրան էլ կհասնեմ, սովորողներն այսօր ընթերցասրահ գալիս են սիրով , կարդում են, ուզում են, որ իրենց ստեղծագործությունները հնչեն հաղորդման ժամանակ:
Ընթերցասրահը դադարեց լոկ գրքերով բեռնված պահարաններ ու չորս պատեր լինելուց, տունը դարձավ ընթերցասրահ, բլոգը դարձավ ընթերցասրահ. այնտեղ, որտեղ կարդում ու ստեղծագործում ենք,  ընթերցասրահ է:

Աղբյուրը՝ 

 

 

Մորտիմեր Ադլեր

Image Նախորդ գլուխներում ես հայտնել եմ սեփական կարծիքս դպրոցական համակարգի մասին, որը կարելի է հերյուրանք համարել, եթե այն չլիներ բացարձակ արդարացի և օբյեկտիվ: Իմ կարծիքը դա խիստ դատապարտումն է մանկավարժների, որոնք չարաշահել են հասարակության վստահությունը, չնայած այս գլուխը կարող է ընթերցանության ուսուցանման մասին հիմնական թեմայից հեռու թվալ, ես պետք է բացատրեմ իրավիճակը, որում հայտնվել ենք մենք և մեր երեխաները: Մեզ դարձնում են կրթված, բայց անգրագետ: Շարունակել կարդալ “Մորտիմեր Ադլեր”

Հարվարդի համալսարանի գրադարանը

This slideshow requires JavaScript.

Հարվարդի համալսարանի գրադարանը իրենից ներկայացնում է մասնագիտական դպրոցների, քոլեջների, գիտահետազոտական կենտրոնների, թանգարանների և այլնի (մոտ 100 ) գրադարանների համակարգ: Այն ամենախոշոր ակադեմիական գրադարանային համակարգն է աշխարհում:
Ամերիկայում հնագույն և աշխարհում ամենամեծ համակարգված գրադարանների սկիզբը դրվել է 1638թ-ին: Անգլիական գաղութի կողմից հիմնադրված քոլեջը Ջոն Հարվարդի կտակով, ստացավ նրա կարողության կեսը և անձնական գրադարանը: Մեկ տարի անց քոլեջը անվանվեց նվիրատուի անունով:
Գրադարանի 400 հատորներից մինչև մեր օրերը մեզ է հասել միայն մեկ գիրք՝ «Քրիստոնեական պայքարը սատանայի, աշխարհի և մարմնի դեմ»: Համարյա ամբողջ հավաքածուն հրդեհից այրվել է 1764թ-ին ոչնչացնելով քոլեջի համարյա ամբողջ գրադարանը, որում այդ ժամանակ կար շուրջ 500 հատորներ: Շարունակել կարդալ “Հարվարդի համալսարանի գրադարանը”