Անգլերեն-հայերեն մասնագիտական բառարան: Կար ու ձև

kar bararan

Ե.: «Քոլեջ Արհեստների» ավագ դպրոց.-2014, 26 էջ

Նախագծի հեղինակ՝ Անահիտ Մելքոնյան
Համակարգող՝ Լիլիթ Հարությունյան

Թարգմանությունը՝ կարի մոդելավորման մասնագիտության սովորողների
Լուսանկարները՝ Անահիտ Մելքոնյանի և համացանցի

Հայերեն-անգլերեն մասնագիտական բառարանը դպրոցում գործող արհեստներից Կարի մոդելավորման մասնագիտության վերաբերյալ է: Այն նախատեսված է Արհեստների ավագ դպրոցի սովորողների և բոլոր այն անձանց համար, ովքեր հետաքրքրված են տվյալ մասնագիտությամբ: Մեր ստեղծած մասնագիտական երկրորդ բառարանն է:

Աղբյուրը՝ 

Advertisements

Շատ մոտիկ, բայց և այնքան հեռու

Երեկ մի շարք սովորողների և դասավանդողների հետ միասին ուղևորվեցինք Ջրարբի կամ Ջրառատ գյուղի դպրոցը կլոր սեղանի, մեզ հետ տարել էին նվեր գրքեր, տեղեկատվական թերթիկներ և mskh գլխարկներ: Օրը արևոտ էր, ճանապարհը` սահուն: Դպրոցի շենքը նախկինում մանկապարտեզ էր եղել, շատ հին շինություն էր, որտեղ անգամ վարդակ չկար: Բաժանեցինք մեր տեղեկատվական թերթիկները, մանրամասն պատմեցինք, ներկայացրեցինք կրթահամալիրը, «Քոլեջ Արհեսների ավագ դպրոցը»:  Նվիրեցինք գրքերը, mskh գլխարկները, որոնց համար շատ էին ուրախացել սովորողները: Դրպոցում մեր առաքելությունը ավարտելուց հետո ուղևորվեցինք ընկեր  Արտյոմի սանիկների տուն, որտեղ մեզ շատ ջերմ ընդունեցին, ցույց տվեցին իրեց ջերմոցները, կենդանիներին, շատ ուրախ, ջերմ, գեղեցիկ միջավայր էր: Հանգստանալուց հետո ուղևորվեցինք Մարգարայի  ուղեկալ, որտեղ սահմանը պաշտպանում են պայմանագրային զինծառայողները: Լինել մեր պապերի երկրում այդքան մոտ, բայց միառժամանակ շատ հեռու: Մոտից տեսնելով Արաքս գետը, Արարատը, որի գագաթը ձյունապատ էր և մտել  ամպերի մեջ: Տեսնել այդ ամենը, տեսնել ցանկապատ դուռը, որից մի քայլ այն կողմ մեր Արաքսն է, Արարատը, և մեր քաղաքները սիրտդ սկսում է ավելի արագ բաբախել, բայց և այնպես չի կարելի քայլ անել, որովհետև պետական սահման է, և թուրք զինված զինվորները քեզ սպասում են մյուս կողմում: Տեսանք նաև թե ինչ լավ պայմաններում են ապրում մեր պայմանագրային զինվորականները, ովքեր պահպանում են մեր սահմանը: Ծանոթացանք նաև Տարզանի հետ, ով վարժեցրած զինվորական շուն էր: Բոլորս հիացած էինք նրանով: 

        IMG_2111 IMG_2115 IMG_2116

Աղբյուրը՝ 

 

Համագործակցություն Ֆրանսիայի հետ

Գրադարանը՝ Մարի Գաբանյանի գլխավորությամբ ՖՀՄՈւԿ-ի հրավերով մասնակցեց նրանց կողմից կազմակերպված «ՖՀՄՈՒԿ-ը՝ դու ես» թերթի շնորհանդեսին: Շնորհանդեսին մասնակցում էր նաև Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքի մասնագիտական ուսումնական քոլեջի տնօրեն՝ Ֆիլիպ Բիեն: Հանդիպման ընթացքում մեր ֆրանսերենի դասավանդող՝ Կարինե Թևոսյանը հրավիրեց ֆրանսիացի հյուրին շրջայց կատարել մեր կրթահամալիրում, որի ընթացքում կծանոթանա կրթահամալիրի ուսումնական ծրագրերին ու միջավայրին: Մարտի 27-ին ժամը տասին կրթահամալիրում հյուրընկալեցինք մեր ֆրանսիացի հյուրին, ով մասնակցեց մեր առավոտյան ընդհանուր պարապունքին, որից հետո շրջայց կատարեցինք կրթահամալիրում։ Ներկայացրեցինք մեր ուսումնական ծրագրերը, նախագծերը, արհեստների դպրոցում դասավանդվող մասնագիտությունները, որի ընթացքում պարզ դարձավ, որ կարող ենք համագործակցության եզրեր գտնել Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքում գտնվող մասնագիտական քոլեջի հետ, որի ներկայացուցիչն էր պարոն Բիեն։ Վերջինս ասաց, որ մենք կարող ենք «զարդակիրառական արվեստին» վերաբերվող հարցերը իրենց հղել skaipe- ի միջոցով և նրանց մասնագետները կփորձեն օգնել, քանի որ տարածաշրջանում, ըստ նրա, իրենց քոլեջը եզակի հաստատություններից է, որտեղ դասավանդվում է զարդակիրառական արվեստը: Նառա Նիկողոսյանը առաջարկեց հնարավորության դեպքում կատարել կադրերի փախանակում, վերջինս ասաց, որ չի խոստանում, բայց կփորձի  համագործակցության եզրեր գտնել: Ֆրանսիացի հյուրն ասաց, որ իր տնօրինության հետ քննարկելուց հետո կտեղեկացնի իրենց որոշման մասին: Շրջեցինք կրթահամալիրով մեկ, ներկա գտնվեցինք դասավանդողների ֆիզիկական պարապունքներին և երգչխմբի փորձին: Մեր ֆրանսիացի գործընկերոջ հետ կապը կպահպանենք Կարինե Թևոսյանի միջոցով:

Աղբյուրը՝

ՖՀՄՈւԿ-ում

ՖՀՄՈւԿ-ը գրադարանին Այս անգամ մեզ հետ էին նաև դասավանդողները: ՖՀՄԿ-ն ֆրանսիացի հյուրեր ուներ և մենք էլ նրանց հյուր գնացինք և իրենց գրքեր նվիրեցինք:

«Ով ենք մենք» նախագծի հանդիպման բացմանը

Արտակ Զարգարյան
«Ո՞վ ենք մենք» նախագծի հանդիպմանը
Հանդիպումը այնպիսի հետաքրքրություն էր առաջացրել մասնակիցների մոտ, որ հավաքվել ու սպասում էին լարված: Խոսքը բացեց Արտակ Զարդարյանը: Նա սկսեց պատմական մի ճանապարհորդություն մեր պատմության բազմաթիվ էջերը թերթելով: Մտահոգիչ է իհարկե, թե որչափ անտեղյակ ենք մենք մեզնից, որքան թյուր կարծիք ունենք մեր արժանիքների մասին: Իսկ Արտակի սեփական փորձը ուղղակի աղաղակում է, որ մենք աշխարհին ներկայանում ենք ոչ այն, մեզ հայտնի լավ կողմով ու դա սթափեցնող է:
   Վանուհին իր խոսքը ուղղեց մի պարզ հարցի ուղղությամբ՝ «Ո՞վ ենք մենք»: «Ո՞վ եմ ես» հարցը մենք հաճախ ենք տալիս ինքներս մեզ ու հայտնվում էլի նույն խաչմերուկում՝ վերջ ի վերջո ովքե՞ր ենք մենք… Թեման այնքան ծավալուն ու ընդարձակ է և արմատներով ձգվում է դեպի անցյալի խորքը: Էթնոհոգեբանությունը անանցանելի ու դեռ կուսական թավուտներ ունի և նրա նշույլները արտացոլվում են մեր կյանքի բոլոր բնագավառներում, հատկապես պարի, տոների ու ծեսերի մեջ: Տարին, որպես ժամանակի միավոր, ըստ մեր նախնիների պատկերացման կրկին ու կրկին թարմանալով պարուրաձև ընթանում է, պտտվելով մեր շուրջպարի պես, որը, ի դեպ, պետության խորհուրդ ունի: Ձեռք-ձեռքի տված մենք համախմբվում ենք մի գաղափարի շուրջ ու մեր միասնականությունը կազմում է պետական մտածողության հիմնական դրույթը: ՍՍՀՄ-ը կտրեց այդ անցյալից ձգվող թելը, որը մեր ինքնության հետ կապն էր ապահովում, դրան փոխարինելով ուտոպիստական փուչ բարբաջանքով, որը փլուզվեց՝ թողնելով մեզ մեր արմատներից կտրված անորոշության մեջ: Ո՞րն է ելքը… Ավանդույթը արդիականացնելու խնդիրն է մեր առջև դրված ու, ինպես Վանուհին է ասում, մենք կարող ենք փուչիկներով, սրճարանում տոնել, ժամանակակից մարդը չի կարող իր ժամանակին հակառակ շարժվել, չէ՞ որ արխայիկ ժամանակաշրջանի մարդը այլ կերպ էր ընկալում, իսկ միջնադարում միանգամայն այլ կերպ էին նայում աշխարհին, հետևաբար նրանց տոների կազմակերպումն էլ այլ էր, մենք էլ քսանմեկերորդ դարի ծնունդ ենք ու բնական է, որ կարիք ունենք մեր մոտեցումն ունենալ ավանդույթի նկատմամբ, այն ավանդելով մեզանից հետո եկող սերնդին:
  Դե պատկերացրեք, կարելի՞ է արդյոք մի հանդիպման ժամանակ այս մասին խոսել ու սպառել: Իհարկե նախագիծը, որի հաջողության գաղտնիքը նրա նվիրյալների անկեղծ պոռթկման ու անկաշառ անկեղծության մեջ է, կունենա իր շարունակությունը: Մենք բաց ենք արել իմացումի դռները, որոնք էլ չեն փակվելու..